Opis wskazuje na niemowlę, które nie tylko wydaje dźwięki, ale używa ich celowo (aby zwrócić uwagę), a także zaczyna rozumieć komunikaty dorosłego: reaguje na własne imię, na pierwsze proste polecenia oraz potrafi szukać wzrokiem przedmiotów, które dorosły nazywa. Taki zestaw umiejętności jest typowy dla końca pierwszego roku życia, najczęściej lokowany około 9. miesiąca, gdy rośnie znaczenie kontaktu społecznego i pojawia się coraz więcej zachowań związanych ze wspólną uwagą.
Odpowiedź "dziewięciomiesięcznego." jest właściwa, bo łączy trzy istotne elementy rozwoju:
- Komunikacja ekspresyjna: gaworzenie staje się "narzędziem" kontaktu (np. wołanie, domaganie się reakcji).
- Komunikacja receptywna: dziecko rozpoznaje swoje imię i zaczyna reagować na proste polecenia, zwłaszcza w znanych sytuacjach.
- Wspólna uwaga: podążanie wzrokiem i aktywne szukanie tego, co dorosły wskazuje lub nazywa, co jest ważnym fundamentem dalszego rozwoju mowy.
Dlaczego pozostałe propozycje są mniej trafne:
- "pięciomiesięcznego." – w tym wieku typowe jest raczej reagowanie na bodźce dźwiękowe i kontakt społeczny, ale rozumienie nazw przedmiotów i poleceń zwykle nie jest jeszcze tak ugruntowane, a gaworzenie bywa mniej funkcjonalne.
- "sześciomiesięcznego." – mogą pojawiać się elementy gaworzenia i większa reaktywność społeczna, jednak reagowanie na imię i polecenia oraz szukanie wzrokiem nazwanych obiektów najczęściej nie jest jeszcze konsekwentne.
- "siedmiomiesięcznego." – część dzieci zaczyna reagować na imię, ale zestaw wszystkich trzech cech naraz (celowość gaworzenia, polecenia, szukanie nazwanych przedmiotów) lepiej pasuje do późniejszego etapu.
W praktyce opiekuńczej warto pamiętać, że rozwój ma charakter zmienny osobniczo. Na egzaminie kluczowe jest dopasowanie opisu do najbardziej typowego okresu, w którym te kompetencje pojawiają się łącznie i są już wyraźne.
