Opis sytuacji wskazuje na trudności wychowawcze i relacyjne w rodzinie: 13-letnie dziecko wagaruje, jest opryskliwe i nie respektuje poleceń opiekuna. W takim przypadku właściwą pierwszą propozycją wsparcia jest konsultacja z psychologiem, ponieważ psycholog zajmuje się m.in. diagnozą funkcjonowania emocjonalnego i społecznego, pomocą w komunikacji w rodzinie, pracą nad motywacją dziecka do szkoły oraz budowaniem zasad i konsekwencji wychowawczych.
Odpowiedź "konsultacji z psychiatrą" bywa wybierana, gdy problem jest postrzegany jako "poważny", jednak psychiatra jest lekarzem i zwykle włącza się przede wszystkim wtedy, gdy występują przesłanki zaburzeń psychicznych, ryzyko samouszkodzeń, poważne objawy depresyjne/psychotyczne lub potrzeba leczenia farmakologicznego. W treści pytania takich przesłanek nie podano, dlatego propozycja psychiatry jako najodpowiedniejszej formy pomocy na tym etapie nie wynika bezpośrednio z opisu.
Odpowiedź "konsultacji z prawnikiem rodzinnym" pasuje do sytuacji, w których kluczowe są kwestie prawne (np. sprawy opiekuńcze, alimentacyjne, ograniczenie władzy rodzicielskiej, formalne procedury). Tutaj problem dotyczy zachowania dziecka i relacji w domu, a nie sporu prawnego.
Odpowiedź "konsultacji z pracownikiem socjalnym" jest istotna, gdy rodzina potrzebuje przede wszystkim wsparcia socjalnego i organizacyjnego (świadczenia, usługi opiekuńcze, asystentura, interwencja środowiskowa). Może towarzyszyć pomocy psychologicznej, ale w opisie najpilniejsze wydaje się oddziaływanie psychologiczne skierowane na dziecko i system rodzinny.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: gdy problem dotyczy relacji, zachowania i emocji – w pierwszej kolejności rozważ psychologa; gdy są wskazania medyczne – psychiatrę; gdy dominują formalności i spór – prawnika; gdy kluczowe jest wsparcie bytowe i środowiskowe – pracownika socjalnego.
