W zadaniu trzeba sprawdzić, czy grubości spoin pokazane na rysunkach mieszczą się w dopuszczalnych tolerancjach wykonania. Kluczowe jest poprawne przeliczenie tolerancji na zakres wartości dopuszczalnych, a następnie porównanie go z danymi z rysunku.
1) Spoina pozioma
Podano grubość nominalną 12 mm oraz tolerancję asymetryczną (−2 mm; +5 mm). Oznacza to, że dopuszczalna grubość spoiny poziomej może wynosić od 12−2 do 12+5, czyli od 10 mm do 17 mm. Częsty błąd polega na potraktowaniu tego zapisu jak ±, mimo że odchyłki nie są równe.
2) Spoina pionowa
Podano grubość nominalną 10 mm oraz tolerancję symetryczną ±5 mm. To daje zakres od 10−5 do 10+5, czyli od 5 mm do 15 mm.
3) Jak wybiera się rysunek "niezgodny"?
Niezgodny jest ten rysunek, na którym co najmniej jedna z dwóch kontrolowanych wartości (pozioma albo pionowa) znajduje się poza swoim zakresem: poza 10–17 mm dla spoin poziomych lub poza 5–15 mm dla spoin pionowych. Dlatego poprawna odpowiedź wskazuje rysunek, gdzie pokazana grubość spoin przekracza tolerancję (jest za mała albo za duża względem właściwego przedziału).
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Rysunki błędne jako odpowiedzi rozpraszające zwykle przedstawiają wartości bliskie nominalnym albo wartości skrajne, ale nadal mieszczące się w dopuszczalnych granicach. Jeśli wszystkie pokazane tam grubości mieszczą się w przedziałach, to taki rysunek jest zgodny.
- Typową pułapką jest zamiana zakresów (np. ocenianie spoin pionowych według 10–17 mm). Poprawne porównanie zawsze wymaga dopasowania kierunku spoiny do właściwego przedziału.
Na egzaminie warto najpierw zapisać oba przedziały dopuszczalne, a dopiero potem analizować rysunki. To ogranicza błędy wynikające z pośpiechu i "czytania na oko".
