Do oceny zgodności silnika elektrycznego właściwa jest norma EN 60034, ponieważ obejmuje wymagania oraz metody badań dla maszyn elektrycznych wirujących. W praktyce wskazuje ona m.in. jak określać parametry znamionowe, sprawność, nagrzewanie, warunki pracy oraz sposób weryfikacji właściwości silnika.
Pozostałe normy z zestawienia dotyczą innych grup wyrobów i nie są "normą główną" dla samego silnika:
- EN 60947 odnosi się do aparatury łączeniowej i sterowniczej niskiego napięcia (np. wyłączniki, styczniki, rozłączniki). Taka aparatura może współpracować z silnikiem w układzie sterowania, ale nie opisuje wymagań dla konstrukcji i parametrów samego silnika.
- EN 61010 dotyczy bezpieczeństwa urządzeń elektrycznych do pomiarów, sterowania i zastosowań laboratoryjnych. Jest typowa dla przyrządów pomiarowych oraz wyposażenia laboratoryjnego, a nie dla napędów w postaci silników.
- EN 60529 opisuje stopnie ochrony zapewnianej przez obudowy (kod IP). Może być ważna przy doborze silnika do środowiska pracy (pył, wilgoć), ale dotyczy klasy ochrony obudowy, a nie pełnej oceny zgodności silnika jako maszyny.
W zastosowaniach związanych z gazownictwem silniki często występują w napędach wentylatorów, pomp czy urządzeń pomocniczych. Wtedy poprawne rozpoznanie normy "bazowej" dla silnika pomaga odróżnić wymagania dotyczące napędu od wymagań dotyczących obudowy (IP) i aparatury sterowniczej (wyłączniki, styczniki).
