W wewnętrznych służbach ochrony (WSO) uzbrojenie ma odpowiadać realnym potrzebom ochrony obiektu, a nie być "na zapas". Dlatego w praktyce stosuje się zasadę proporcjonalności: liczba jednostek broni palnej krótkiej pozostającej w dyspozycji WSO jest ograniczana do poziomu wynikającego ze stanu etatowego pracowników ochrony.
Poprawne jest stwierdzenie: "nie może przekraczać stanu etatowego dwóch zmian pracowników ochrony". Sens tej zasady jest praktyczny: broń obiektowa powinna być dostępna tylko w zakresie rzeczywiście niezbędnym do realizacji zadań ochrony, a jednocześnie powiązana z liczbą osób, które realnie mogą ją pobrać i używać zgodnie z uprawnieniami.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "…trzech zmian…" – to zbyt wysoki limit w odniesieniu do opisywanego normatywu dla ochrony stacjonarnej WSO. Jest to typowa pomyłka wynikająca z intuicji "więcej zmian = więcej broni", bez oparcia w zasadzie minimalizacji ryzyka.
- "…jednej zmiany…" – to z kolei zbyt restrykcyjne ujęcie: nie odzwierciedla wskazywanego w materiałach informacyjnych podejścia opartego na dwóch zmianach. Może prowadzić do nieuzasadnionego zaniżenia wyposażenia w sytuacji, gdy obiekt pracuje w rytmie zmianowym.
- "nie ma żadnych ograniczeń…" – jest sprzeczne z ideą normatywu. W praktyce liczba broni jest oceniana pod kątem konieczności i proporcjonalności, a nie dowolności.
Warto też pamiętać o rozróżnieniu: dla konwojów wartości pieniężnych mogą obowiązywać odrębne zasady doboru broni (związane z ochroną transportowanych wartości "w jednym czasie"). W pytaniu chodzi jednak o normatyw dla WSO w ochronie stacjonarnej.
