Przy ręcznych pracach transportowych dopuszczalne obciążenia (normy dźwigania i przenoszenia) ustala się tak, aby ograniczyć ryzyko przeciążeń i urazów, zwłaszcza układu mięśniowo-szkieletowego (np. kręgosłupa). Dlatego w praktyce i w wymaganiach BHP bierze się pod uwagę dwa obszary:
- cechy pracownika – w szczególności płeć i wiek, bo wpływają na możliwości wysiłkowe i tolerancję obciążenia,
- warunki wykonywania zadania – czyli charakter pracy oraz parametry przemieszczania ładunku: rodzaj drogi (np. utrudnienia, nawierzchnia, przeszkody) i jej długość.
Odpowiedź "płci i wieku pracownika, charakteru pracy, rodzaju drogi i jej długości." jest poprawna, ponieważ zawiera komplet kluczowych czynników: zarówno kto wykonuje zadanie, jak i w jakich warunkach oraz na jakiej trasie odbywa się przenoszenie.
Odpowiedzi niepełne są błędne, bo pomijają istotne elementy oceny obciążenia:
- "wieku pracownika i rodzaju drogi transportowej charakteru pracy." – jest nielogiczna językowo i nie uwzględnia płci; ponadto nie wskazuje jednoznacznie długości drogi.
- "wieku pracownika i rodzaju drogi transportowej." – ogranicza się do dwóch czynników, a pomija charakter pracy i długość drogi, które istotnie zmieniają zmęczenie i ryzyko.
- "płci, wieku pracownika." – uwzględnia tylko cechy osoby, ale ignoruje warunki zadania; w praktyce ta sama masa ładunku może być bezpieczna na krótkim odcinku i niebezpieczna na długim lub po trudnej nawierzchni.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać zasadę: normy = pracownik + zadanie + droga. Jeśli w odpowiedzi brakuje choć jednego z tych elementów, jest duże ryzyko, że jest niepełna.
