Nożyce pokazane na rysunku to typowe nożyce do rur z tworzyw sztucznych. Rozpoznaje się je po charakterystycznych cechach: mają mechanizm zapadkowy (stopniowe zwiększanie siły), klinowe ostrze oraz dolną szczękę-kowadełko w kształcie łuku, która stabilizuje rurę o przekroju kołowym. Taka konstrukcja pozwala wykonać szybkie, prostopadłe i możliwie gładkie cięcie materiałów polimerowych bez nadmiernego zgniatania.
Dlatego nożyce te stosuje się do rur oznaczanych jako PP (polipropylen), PE (polietylen), PEX (polietylen sieciowany) oraz często także do rur wielowarstwowych PEX/Al, gdzie warstwa aluminium jest cienka i przewidziana w systemach instalacyjnych do obróbki narzędziami dedykowanymi do rur tworzywowych/wielowarstwowych.
Natomiast odpowiedź "Cu" jest właściwa, ponieważ miedź jest metalem i ma znacznie większą twardość oraz inną podatność na odkształcenia niż tworzywa. Próba cięcia rury miedzianej takimi nożycami zwykle kończy się:
- uszkodzeniem lub stępieniem ostrza (metal niszczy krawędź tnącą),
- zgnieceniem/owalizacją rury zamiast czystego przecięcia,
- pogorszeniem jakości przygotowania końcówki rury do dalszego montażu.
Do rur miedzianych standardowo używa się obcinaka krążkowego, w którym krążek tnący obraca się wokół rury, stopniowo zwiększając docisk. Dzięki temu rura jest równo nacinana dookoła, bez typowego dla nożyc zgniatania.
Podsumowując: PP, PE i PEX to tworzywa, a PEX/Al to rura wielowarstwowa przewidziana do cięcia narzędziami instalacyjnymi tego typu. Jedyną odpowiedzią wskazującą materiał, do którego takich nożyc nie należy używać, jest Cu.
