Ciśnienie tętnicze opisuje się dwiema wartościami: skurczową (pierwsza, wyższa) oraz rozkurczową (druga, niższa), podawanymi w mmHg. W wielu materiałach dydaktycznych i w praktyce klinicznej dla pomiaru gabinetowego za próg nadciśnienia przyjmuje się wartość ≥ 140/90 mmHg. Oznacza to, że wynik równy lub wyższy od tej granicy sugeruje nadciśnienie i powinien skłaniać do dalszej oceny (np. powtórzeń pomiaru, dzienniczka, konsultacji lekarskiej).
Dlaczego 140/90 mmHg jest poprawne?
To najczęściej nauczany i tradycyjnie stosowany próg rozpoznania nadciśnienia w pomiarze gabinetowym. W zadaniu sprawdza się znajomość tej granicy oraz umiejętność odróżnienia wartości prawidłowych od podwyższonych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 120/90 mmHg – wartość skurczowa 120 mmHg jest typowa dla normy, a rozkurczowa 90 mmHg znajduje się na granicy; nie jest to standardowy zapis progu "140/90". Odpowiedź może kusić, bo zawiera "90", ale nie spełnia typowej pary progowej.
- 130/95 mmHg – zawiera podwyższone rozkurczowe 95 mmHg, jednak w pytaniu chodzi o klasyczny próg, a nie dowolną kombinację. Taka odpowiedź odzwierciedla częsty błąd: wybór wartości "pośrednich" albo mieszanie klasyfikacji.
- 110/85 mmHg – obie wartości są niższe i nie odpowiadają progowi rozpoznania nadciśnienia; to raczej wynik z zakresu prawidłowego lub bliskiego prawidłowemu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie nie doprecyzowuje metody (domowy/ABPM) i używa klasycznego sformułowania o "wartościach skurczowego i rozkurczowego", najczęściej chodzi o próg gabinetowy 140/90 mmHg. W praktyce opiekuńczej ważne jest też, by mierzyć ciśnienie poprawnie (odpoczynek, właściwy mankiet, powtórzenia) i przekazywać niepokojące wyniki personelowi medycznemu.
