W suszarce obrotowej (bębnowej) koncentrat jest mieszany i przesypywany w strumieniu gorącego gazu. Kluczowym etapem procesu jest odparowanie cieczy (najczęściej wody) z powierzchni oraz z porów materiału i wyniesienie pary przez gaz suszący.
Dlatego o prędkości suszenia w ujęciu ogólnym decyduje przede wszystkim, jak łatwo dana ciecz może przejść do fazy gazowej, czyli jej lotność. Przy porównywalnej temperaturze, wilgotności i przepływie gazu, ciecz bardziej lotna szybciej paruje, co zwiększa tempo ubytku wilgoci z materiału.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są właściwe jako czynnik główny?
- Hydrofilowość ziarn wpływa na zwilżalność i siły kapilarne, więc może zmieniać łatwość utrzymania wody na powierzchni lub w porach. Zwykle jest to jednak czynnik drugorzędny wobec warunków parowania i właściwości samej cieczy.
- Gęstość fazy stałej nie opisuje bezpośrednio kinetyki odparowania. Może korelować z porowatością lub przewodzeniem ciepła w materiale, ale sama w sobie nie determinuje tempa przejścia cieczy w parę.
- Stała dielektryczna ziarn ma znaczenie w ogrzewaniu dielektrycznym (np. mikrofalowym), a nie w typowym suszeniu konwekcyjnym w suszarce obrotowej, gdzie ciepło dostarczane jest przez gaz.
W praktyce operator powinien pamiętać, że na tempo suszenia silnie wpływają też parametry procesu (temperatura gazu, jego wilgotność, prędkość przepływu, czas przebywania i stopień mieszania), ale jeśli pytanie wymusza wybór jednej cechy "głównej", najbardziej trafna jest lotność cieczy.
