Kod HDB3 jest odmianą kodowania AMI stosowaną w transmisji cyfrowej po to, aby unikać długich ciągów zer (które utrudniają odzysk zegara) oraz utrzymywać korzystne własności sygnału na łączu. W AMI informacja "1" jest transmitowana jako impuls o naprzemiennej polaryzacji (raz dodatni, raz ujemny), a "0" jako brak impulsu. Z tego wynika kluczowa cecha: poprawna sekwencja nie powinna zawierać kolejnych jedynek o tej samej polaryzacji, bo byłoby to złamanie reguły naprzemienności.
Dlatego odpowiedź "3 kolejnych jedynek o tej samej polaryzacji." opisuje symptom błędu (naruszenie bipolarności) widoczny bezpośrednio w sekwencji kodowej na linii.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do pytania o objaw błędu w sekwencji po HDB3:
- "3 kolejnych bitów o wartości 0." – HDB3 właśnie przeciwdziała problemom wynikającym z długich ciągów zer przez odpowiednie podstawienia. Sam fakt pojawienia się trzech zer w strumieniu bitów nie jest jednoznacznym "objawem błędu" w sekwencji kodowej; istotne są dłuższe serie zer oraz to, jak zostały zakodowane na poziomie impulsów.
- "2 kolejnych jedynek o tej samej polaryzacji." – naruszenie bipolarności jest podejrzane już przy dwóch impulsach, ale w praktyce opis "3 kolejnych…" stanowi bardziej jednoznaczny i typowy przykład wykrywalnego naruszenia reguły naprzemienności w kodach opartych o AMI/HDB3.
- "przemiennej polaryzacji kolejno występujących impulsów." – to nie objaw błędu, lecz oczekiwana cecha poprawnie zakodowanych "1" w AMI/HDB3 (naprzemienność znaków).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "polaryzacja impulsów", myśl o kodowaniu liniowym i regułach znaku impulsów, a nie o samych wartościach bitów w strumieniu danych.
