W cukrzycy (zwłaszcza przy podwyższonych stężeniach glukozy) pojawia się zestaw dolegliwości wynikających z zaburzeń metabolicznych i odwodnienia. Dlatego poprawny jest zestaw: zwiększone pragnienie, osłabienie, świąd skóry.
Dlaczego "zwiększone pragnienie"?
Podwyższona glikemia może prowadzić do większej utraty płynów (organizm "próbuje" usuwać nadmiar glukozy), co nasila uczucie pragnienia. U pacjenta niesamodzielnego to ważny sygnał obserwacyjny: częstsze proszenie o picie, wypijanie większych ilości płynów, suchość w ustach.
Dlaczego "osłabienie"?
Osłabienie i spadek tolerancji wysiłku są częste przy zaburzeniach gospodarki węglowodanowej. Mogą współistnieć z sennością, gorszą koncentracją i ogólnym "brakiem sił". W opiece długoterminowej warto porównać stan pacjenta do jego typowego funkcjonowania.
Dlaczego "świąd skóry"?
Świąd może towarzyszyć suchości skóry oraz częstszym zakażeniom skóry i błon śluzowych, które u osób z nieprawidłową glikemią mogą występować częściej. Opiekun medyczny powinien obserwować skórę, higienę, ewentualne otarcia i zgłaszać niepokojące zmiany.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "Zmniejszone pragnienie, osłabienie, świąd skóry" – w cukrzycy typowe jest raczej wzmożone pragnienie; odwrócenie kierunku objawu zmienia sens kliniczny.
- "Zaczerwienienie skóry, obrzęk, zmniejszenie oddawania moczu" – to nie jest typowy obraz sugerujący cukrzycę; obrzęki i skąpomocz częściej kojarzą się z innymi problemami (np. krążeniowymi lub nerkowymi) i wymagają odrębnej oceny.
- "Wypryski na skórze, ból głowy, zmniejszenie oddawania moczu" – ból głowy i skąpomocz są nieswoiste; w cukrzycy częściej spodziewa się objawów związanych z pragnieniem i oddawaniem moczu, a nie ich zmniejszenia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o cukrzycę szukaj objawów związanych z gospodarką wodno-elektrolitową i energią organizmu (pragnienie, osłabienie) oraz problemów skórnych/nawracających infekcji. Opiekun medyczny nie stawia diagnozy, ale powinien rozpoznać sygnały alarmowe i zgłosić je personelowi.