W tego typu zadaniu celem jest dobranie maksymalnej obsady (liczby sztuk), która nie narusza wymagań dobrostanu dla brojlerów w określonym wieku. Kluczowe jest, że limit dobrostanu odnosi się do powierzchni (a w praktyce często do obsady wyrażonej jako kg/m², czyli zależnej od masy ptaków).
Krok 1: powierzchnia kurnika.
Wymiary kurnika tworzą prostokąt, więc liczymy pole: 86 m × 13 m = 1118 m². To jest baza do dalszych przeliczeń.
Krok 2: zastosowanie normy dobrostanu.
Następnie korzysta się z podanej/obowiązującej normy obsady (np. ile kg żywej masy lub ile sztuk może przypadać na 1 m² przy danym wieku). Gdy norma jest w kg/m², trzeba dodatkowo uwzględnić typową masę brojlera w 6. tygodniu i dopiero wtedy przeliczyć kg na sztuki.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "19 006 szt."
Jest to wynik, który odpowiada przeliczeniu dopuszczalnej obsady dla 1118 m² na liczbę ptaków w 6. tygodniu, bez przekroczenia limitu zagęszczenia. Wyniki wielokrotnie większe oznaczają przegęszczenie (ryzyko pogorszenia warunków bytowych), a wyniki bardzo małe świadczą o błędzie w podstawieniu normy lub w przeliczeniu jednostek.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne
- "1 118 szt." – typowy błąd "1 sztuka na 1 m²" wynikający z pominięcia norm obsady i mechanicznego utożsamienia m² ze sztuką. To zaniża wynik i nie odpowiada realiom produkcji brojlerów.
- "24 596 szt." – wynik zawyżony względem maksymalnej obsady dobrostanowej dla wskazanego wieku; często bierze się z przyjęcia zbyt wysokiej normy na m² albo nieuwzględnienia masy ptaków.
- "39 130 szt." – wynik skrajnie zawyżony, sugeruje przegęszczenie; zwykle pochodzi z pomylenia sposobu przeliczania (np. mnożenia przez niewłaściwy współczynnik) lub użycia danych dla innego etapu produkcji.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj jednostki przy każdym kroku (m², kg/m², szt./m²). To ogranicza błędy odwróconej proporcji i błędy jednostek.
