Miąższość tarcicy wyraża się w metrach sześciennych i jest to po prostu objętość materiału. Dla elementu o stałych wymiarach (grubość, szerokość, długość) liczymy objętość jak dla prostopadłościanu: V = a · b · c.
Krok 1: zamiana jednostek na metry. Grubość 25 mm to 0,025 m, a szerokość 80 mm to 0,08 m. Długość jest już podana w metrach: 4 m. Ta konwersja jest kluczowa, bo wynik ma być w m3.
Krok 2: objętość jednej sztuki.
V jednej sztuki = 0,025 · 0,08 · 4 = 0,008 m3. Dobrą praktyką jest szybkie sprawdzenie rzędu wielkości: 0,025 i 0,08 to wartości mniejsze od 0,1, więc wynik dla 4 m długości powinien być wyraźnie poniżej 0,1 m3 — 0,008 m3 jest sensowne.
Krok 3: objętość całej partii (300 sztuk).
V partii = 300 · 0,008 = 2,4 m3. To odpowiada kilku metrom sześciennym, co również pasuje do intuicji dla 300 desek o długości 4 m.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne?
- Wynik 6,000 m3 zwykle wynika z błędnego przeliczenia jednostek albo z pomyłki w mnożeniu przez liczbę sztuk.
- Wynik 0,600 m3 sugeruje, że policzono objętość jednej sztuki z błędem (np. zgubiono jeden czynnik lub zrobiono nieprawidłową konwersję mm→m).
- Wynik 0,240 m3 najczęściej oznacza potraktowanie 25 mm jako 0,0025 m (błędne miejsce przecinka) albo pominięcie części skali przy mnożeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj mm w metrach (dziel przez 1000) i dopiero wtedy licz objętość. Na koniec sprawdź, czy wynik ma sens (dla setek sztuk raczej będą to jednostki m3, a nie ułamki setnych).
