W zadaniach ze skanowania "pod wydruk" kluczowa jest zależność między rozmiarem a rozdzielczością. Jeśli plik ma być wydrukowany w większym formacie niż oryginał, to przy stałej wymaganej jakości druku (np. 300 dpi) trzeba dostarczyć odpowiednio więcej informacji obrazowej na etapie skanowania.
Najpierw wyznaczamy skalę powiększenia w wymiarze liniowym:
40 cm / 20 cm = 2. Oznacza to, że każda krawędź ma być powiększona 2× (to nie jest 2× "powierzchniowo" w sensie parametrów rozdzielczości, tylko 2× wzdłuż boku).
Wymagana rozdzielczość skanu rośnie proporcjonalnie do powiększenia liniowego, więc:
300 × 2 = 600
Dlatego odpowiedź "600 ppi" jest poprawna: po powiększeniu do 40×40 cm nadal uzyskamy docelowe 300 dpi w wydruku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "300 ppi" – pomija fakt powiększenia. Gdyby zeskanować 300 ppi i następnie powiększyć 2× do druku, efektywna rozdzielczość spadłaby do ok. 150 na jednostkę długości, co zwykle obniża ostrość i detal.
- "1200 ppi" – to wartość 4× większa od wymaganej do tego konkretnego powiększenia. Może być użyteczna w szczególnych przypadkach (bardzo drobne detale, duży zapas do edycji), ale nie wynika z obliczeń w tym zadaniu i generuje większe pliki.
- "2400 ppi" – jeszcze bardziej zawyżona względem potrzeby. Często jest to "marketingowa" lub techniczna maksymalna wartość skanera, ale w typowym przygotowaniu do druku 40×40 cm przy wymaganiu 300 nie jest konieczna.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj regułę "docelowe ppi/dpi × skala powiększenia". Najpierw liczysz, ile razy zmienia się bok, a dopiero potem mnożysz rozdzielczość.
