Wielkość partii produkcyjnej n oblicza się ze wzoru: n = tpz/(q · tj), gdzie:
- tpz to czas przygotowawczo-zakończeniowy (np. pobranie materiałów, przygotowanie stanowiska, czynności końcowe),
- tj to czas jednostkowy wytworzenia jednej sztuki,
- q jest wskaźnikiem związanym z relacją kosztów (w praktyce wpływa na to, czy opłaca się robić większe czy mniejsze partie).
Krok 1: ujednolicenie jednostek
W danych wejściowych występują różne jednostki: tpz podano w minutach (27 min), a tj w godzinach (0,9 h). Przed podstawieniem do wzoru trzeba mieć te same jednostki.
Przeliczamy czas jednostkowy: 0,9 h = 0,9 · 60 min = 54 min.
Krok 2: podstawienie do wzoru i kolejność działań
Podstawiamy: n = 27/(0,05 · 54). Najpierw liczymy iloczyn w mianowniku: 0,05 · 54 = 2,7. Potem dzielimy: 27/2,7 = 10.
Wniosek
Poprawna wielkość partii wynosi 10 sztuk. Taki wynik jest logiczny również praktycznie: zbyt mała partia zwiększałaby częstość czynności przygotowawczych, a zbyt duża powodowałaby wzrost zapasu i kosztów magazynowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 2 sztuki zwykle wynika z błędnej kolejności działań lub błędnego potraktowania wskaźnika q (np. dzielenia przez 0,05 zamiast mnożenia w mianowniku).
- 27 sztuk może wynikać z intuicyjnego "przepisania" liczby 27 z treści albo z pominięcia mnożenia przez q (dzielenie 27 tylko przez 1).
- 30 sztuk często pojawia się, gdy ktoś nie przeliczy 0,9 h na minuty lub przyjmie błędnie 0,9 h ≈ 0,9 · 100.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniu są minuty i godziny jednocześnie, pierwszym krokiem zawsze powinna być konwersja do jednej jednostki.
