W obróbce plastycznej stali kluczowe jest rozróżnienie pracy na gorąco i na zimno. Obróbka na gorąco oznacza odkształcanie w temperaturze na tyle wysokiej, że w materiale mogą zachodzić procesy odtwarzające strukturę (rekrystalizacja). W efekcie stal ma większą plastyczność, łatwiej przyjmuje kształt i można uzyskiwać duże odkształcenia bez typowego dla obróbki na zimno narastania umocnienia.
Odpowiedź "1200°–800°C" jest zgodna z typowym, orientacyjnym zakresem temperatur stosowanym przy kuciu i odkształcaniu stali na gorąco w pracach kowalskich. W praktyce rzeczywisty zakres zależy m.in. od gatunku stali, wymiaru wsadu oraz rodzaju operacji (np. spęczanie, wydłużanie, gięcie), ale rząd wielkości pozostaje "wysokotemperaturowy".
- "450°–350°C" jest zbyt niskie jak na obróbkę na gorąco stali; takie wartości kojarzą się raczej z wybranymi etapami obróbki cieplnej (np. niektóre zakresy odpuszczania) niż z kuciem.
- "170°–150°C" jest zdecydowanie za niskie: w tym obszarze stal nie ma właściwości typowych dla kucia na gorąco, a odkształcanie będzie wymagało znacznie większych sił i grozi uszkodzeniem.
- "1350°–900°C" zawiera temperatury bardzo wysokie; dla części stali górna granica może prowadzić do przegrzewania lub niepożądanych zjawisk powierzchniowych. Jako odpowiedź testowa jest mniej typowa niż podany zakres.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz zakres rzędu kilkuset stopni (np. 150–500°C), sprawdź, czy nie dotyczy on raczej obróbki cieplnej lub pracy "na zimno". Dla kucia stali "na gorąco" szukaj zakresów około 800–1200°C.
