Wyłącznik instalacyjny nadprądowy ma zwykle dwa zasadnicze człony wyzwalające:
- termiczny (bimetal) – reaguje na przeciążenia i działa z opóźnieniem,
- elektromagnetyczny – reaguje na zwarcia i działa bardzo szybko.
Pytanie dotyczy wyłącznie obszaru zadziałania wyzwalacza elektromagnetycznego, czyli progu, przy którym człon magnetyczny "natychmiast" wyzwala wyłącznik.
Dla charakterystyki B zakres zadziałania członu elektromagnetycznego mieści się w granicach 3–5 krotności prądu znamionowego In. Oznacza to, że przy prądzie zwarciowym równym 3·In do 5·In wyłącznik powinien zadziałać w trybie zwarciowym (szybkim). Tę charakterystykę stosuje się typowo tam, gdzie nie występują duże prądy rozruchowe, aby uniknąć przewymiarowania zabezpieczeń i zapewnić szybkie odłączenie zwarcia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- 5–10 krotności In – to zakres kojarzony z charakterystyką C, przeznaczoną m.in. do obwodów z umiarkowanym prądem rozruchowym. Nie odpowiada charakterystyce B.
- 10–20 krotności In – typowo odpowiada charakterystyce D, stosowanej tam, gdzie prądy rozruchowe mogą być wysokie. To nie jest zakres B.
- 20–30 krotności In – taki próg jest nietypowy dla standardowych charakterystyk B/C/D wyłączników instalacyjnych i nie odpowiada wymaganemu zakresowi dla B.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj rosnący ciąg progów magnetycznych: B (najniżej) → C (średnio) → D (najwyżej). Dzięki temu łatwiej uniknąć pomyłki przy podobnie wyglądających odpowiedziach.
