Ocena stanu technicznego sieci ciepłowniczej powinna wynikać z udokumentowanego stanu faktycznego infrastruktury. Najbardziej typowym i "bazowym" źródłem takich danych są wyniki inwentaryzacji, czyli uporządkowany opis zasobu: odcinków sieci, ich długości i średnic, rodzaju prowadzenia (np. kanałowe lub bezkanałowe), elementów armatury oraz stanu izolacji i urządzeń w komorach/węzłach. Taki materiał jest mierzalny, możliwy do porównania w czasie i stanowi punkt wyjścia do wniosków eksploatacyjnych (np. planu remontów).
Odpowiedź "opinii użytkownika" nie spełnia kryterium podstawy oceny, bo jest subiektywna: może sygnalizować problem (np. skargi na niedogrzanie), ale nie opisuje stanu technicznego rurociągów, armatury czy izolacji w sposób weryfikowalny.
"Protokół z rozruchu próbnego" dotyczy przede wszystkim uruchomienia nowej lub modernizowanej instalacji/sieci oraz potwierdzenia, że działa po wykonaniu robót. Nie jest to dokument służący do cyklicznej oceny stanu technicznego istniejącego majątku w eksploatacji.
"Protokół odbioru międzyoperacyjnego" wiąże się z kontrolą etapów robót (międzyoperacyjnie), a więc z procesem realizacji inwestycji. Może zawierać informacje o jakości wykonania danego etapu, ale nie zastępuje aktualnej inwentaryzacji potrzebnej do oceny bieżącego stanu technicznego sieci w terenie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "na podstawie", zwykle chodzi o źródło danych, które jest kompletne, obiektywne i możliwe do audytu. W sieciach przesyłowych taką rolę najczęściej pełni inwentaryzacja, a protokoły/opinie są materiałem pomocniczym.
