Ochrona podstawowa (dawniej opisywana jako ochrona przed dotykiem bezpośrednim) dotyczy sytuacji normalnej pracy urządzenia lub instalacji. Jej celem jest to, aby człowiek nie mógł dotknąć części czynnych, czyli elementów będących pod napięciem.
Dlatego odpowiedź "izolowania części czynnych" jest poprawna: izolacja stanowi barierę uniemożliwiającą dotyk. W praktyce są to np. powłoki izolacyjne przewodów, koszulki termokurczliwe, izolatory, warstwy dielektryczne na elementach pod napięciem.
Pozostałe propozycje nie opisują ochrony podstawowej:
- "stosowania wyłączników nadprądowych" – to zabezpieczenia przeciwzwarciowe/przeciążeniowe. Ograniczają skutki zbyt dużego prądu dla przewodów i urządzeń, ale nie zapewniają same w sobie braku dostępu do części czynnych.
- "użycia transformatora separującego" – separacja może być środkiem ochrony w określonych układach i zastosowaniach, lecz nie jest typowym opisem ochrony podstawowej polegającej na fizycznym uniemożliwieniu dotyku części czynnych.
- "zastosowania bezpieczników topikowych" – podobnie jak wyłączniki nadprądowe, bezpieczniki chronią instalację i urządzenia przed skutkami nadmiernego prądu; nie zastępują izolacji, obudowy ani przegród.
Warto pamiętać: ochrona podstawowa to pierwszy poziom zabezpieczenia, a dodatkowo stosuje się środki działające przy uszkodzeniu izolacji. Na egzaminie często sprawdza się właśnie rozróżnienie: środki "od porażenia" vs środki "od przeciążenia/zwarcia".
