Oczyszczanie biologiczne wody lub ścieków polega na rozkładzie (biodegradacji) zanieczyszczeń przez mikroorganizmy. W praktyce drobnoustroje, tworzące biomasę (np. osad czynny lub błonę biologiczną), wykorzystują związki organiczne jako źródło energii i budulca. W efekcie zmniejsza się ilość zanieczyszczeń biodegradowalnych, a powstają produkty przemian, m.in. biomasa oraz związki bardziej stabilne.
Odpowiedź "koagulacji, elektrolizie, sorpcji i destylacji ścieków" opisuje metody chemiczne lub fizykochemiczne. Mogą one być elementem uzdatniania/oczyszczania, ale nie są istotą procesu biologicznego, bo nie opierają się na aktywności mikroorganizmów.
Odpowiedź "usunięciu grubszych zawiesin organicznych i mineralnych" odpowiada oczyszczaniu mechanicznemu (np. kraty, sita, piaskowniki, sedymentacja). To etap wstępny, który usuwa część zawiesin, lecz nie zastępuje biodegradacji rozpuszczonych i drobno zawieszonych związków organicznych.
Odpowiedź "dodaniu do ścieków substancji organicznej" jest myląca: w niektórych układach można dozować składniki odżywcze lub źródło węgla, aby wspomóc procesy biologiczne, ale samo dodanie substancji nie stanowi definicji oczyszczania biologicznego. Kluczowe jest to, że to mikroorganizmy rozkładają zanieczyszczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawiają się słowa "mikroorganizmy", "biodegradacja", "osad czynny" lub "złoże biologiczne", najczęściej chodzi o metodę biologiczną; gdy "koagulacja" lub "sorpcja" – o metody chemiczne/fizykochemiczne.
