Przepuszczalność hydrauliczna opisuje, jak łatwo woda może przemieszczać się przez ośrodek geologiczny. W skałach magmowych (np. granitach, bazaltach) dominują zwięzłe, krystaliczne tekstury, a porowatość pierwotna (pory międzyziarnowe typowe dla piasków) jest na ogół niewielka i często słabo połączona.
Dlatego w praktyce hydrogeologicznej przepływ wód w magmatytach zachodzi głównie jako przepływ szczelinowy: woda korzysta z nieciągłości takich jak spękania, diaklazy, strefy uskokowe czy systemy szczelin powstałe wskutek ochładzania, odprężenia lub deformacji tektonicznej. Im większa gęstość szczelin, ich rozwartość oraz lepsza łączność sieci szczelin, tym większa efektywna przepuszczalność całego ośrodka.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Szczelinowatości." — to ona w największym stopniu kontroluje drogi przepływu i zdolność filtracji w skałach magmowych.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi "pułapkami":
- "Porowatości." — porowatość jest kluczowa w skałach osadowych o porowatości międzyziarnowej, ale w magmatytach zwykle nie jest czynnikiem dominującym dla przepływu (chyba że skała jest silnie zwietrzała lub ma nietypową porowatość wtórną).
- "Składu mineralnego." — skład może wpływać na wietrzenie i powstawanie porów wtórnych, ale sam w sobie nie determinuje bezpośrednio sieci dróg przepływu tak silnie jak szczeliny.
- "Wielkości kryształów." — wielkość kryształów może zmieniać cechy mechaniczne, lecz nie przesądza o istnieniu ciągłych kanałów przepływu; bez spękań duże kryształy nie "zastąpią" sieci porów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy skał krystalicznych (magmowych/metamorficznych), najpierw rozważ przepływ szczelinowy i znaczenie spękań; gdy dotyczy piasków/żwirów, zwykle dominują własności porowe.
