W planie zajęć aktywizujących kluczowa jest indywidualizacja: dobiera się działania do aktualnej sprawności, możliwości komunikacyjnych oraz zainteresowań i biografii osoby mieszkającej w DPS.
Opis wskazuje, że podopieczna jest samodzielna, komunikatywna i aktywna ruchowo. Dodatkowo przez lata pracowała jako pilot wycieczek, co sugeruje doświadczenie w organizowaniu aktywności, kontaktach z ludźmi i zamiłowanie do turystyki. Dlatego odpowiedź "udział w pracach Rady Mieszkańców i prowadzenie klubu turystyki pieszej" najlepiej łączy dwa cele: aktywizację społeczną (współdecydowanie, integracja, poczucie sprawczości) oraz aktywizację ruchową i hobby (spacery/turystyka piesza).
Pozostałe propozycje zawierają zabiegi fizykalne (fizykoterapia, hydroterapia), które nie wynikają bezpośrednio z opisu potrzeb. Tego typu działania zwykle planuje się, gdy są ku temu wskazania zdrowotne i rehabilitacyjne. W tym zadaniu nie podano ograniczeń ruchowych ani problemów wymagających usprawniania, więc włączanie zabiegów jako głównego elementu aktywizacji jest słabiej uzasadnione.
- "fizykoterapię i udział w pracach Rady Mieszkańców" – łączy aktywność społeczną z elementem medycznym, ale nie wykorzystuje mocno doświadczeń turystycznych; ponadto fizykoterapia nie wynika z opisu.
- "prace manualne w pracowni terapii zajęciowej i fizykoterapię" – kładzie nacisk na zajęcia usprawniająco-terapeutyczne, choć osoba jest aktywna i komunikatywna; dodatkowo brakuje komponentu społecznego i nawiązania do jej wcześniejszej roli.
- "hydroterapię i prowadzenie klubu turystyki pieszej" – zawiera atrakcyjny element turystyczny, ale ponownie wprowadza zabieg fizykalny bez wskazań; w tej sytuacji bardziej naturalna jest aktywizacja społeczna w ramach społeczności mieszkańców.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: jeśli osoba jest samodzielna i aktywna, plan aktywizacji częściej będzie obejmował działania społeczne, kulturalne i ruchowe oraz role wzmacniające sprawczość, a nie "zabiegi" dobierane bez przesłanek klinicznych.
