Odcieki ze składowisk odpadów komunalnych powstają, gdy woda opadowa i wilgoć z odpadów przenikają przez masę składowanych odpadów, wypłukując z nich rozpuszczone i zawieszone zanieczyszczenia. Z punktu widzenia ochrony środowiska są to ścieki o potencjalnie bardzo zmiennym i często niekorzystnym składzie (m.in. wysoka zawartość związków organicznych, soli, azotu amonowego, a niekiedy także substancji toksycznych).
Dlatego właściwym kierunkiem postępowania jest zebranie odcieków w sposób kontrolowany (np. poprzez system drenażu i gromadzenie w zbiornikach bezodpływowych lub innych szczelnych układach retencyjnych) oraz przekazanie ich do działań zmniejszających ładunek zanieczyszczeń, takich jak neutralizacja chemiczna i/lub oczyszczanie w odpowiednio dobranej instalacji. Taki sposób ogranicza ryzyko przedostania się zanieczyszczeń do wód powierzchniowych i gruntowych.
Stwierdzenie, że można je "odprowadzić do środowiska po wstępnym oczyszczeniu", jest zbyt daleko idące: samo "wstępne" oczyszczenie nie przesądza o bezpieczeństwie zrzutu, bo kluczowe są parametry jakościowe, warunki odbiornika oraz wymagania formalne. Odpowiedź o wykorzystaniu odcieków jako nawozu jest błędna, ponieważ obecność substancji organicznych nie oznacza przydatności rolniczej; w odciekach mogą występować związki szkodliwe dla gleby, roślin i wód, a także patogeny. Z kolei odprowadzenie bezpośrednio do rzeki lub jeziora stanowi oczywiste zagrożenie eutrofizacją i toksycznym oddziaływaniem na ekosystem.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: odcieki składowiskowe traktuj jak ścieki wymagające kontroli i unieszkodliwienia/oczyszczenia, a nie jak wodę, którą można swobodnie odprowadzać.
