Zjawisko dudnień pojawia się wtedy, gdy w tym samym miejscu i czasie nakładają się (interferują) dwie fale o bardzo zbliżonych częstotliwościach. W praktyce scenicznej może to wystąpić, gdy dwa niezestrojone instrumenty grają "ten sam" dźwięk, ale minimalnie różnią się wysokością. Słuchacz nie odbiera tego jako dwóch wyraźnie różnych tonów, tylko jako okresowe narastanie i opadanie głośności (zmiana amplitudy w czasie), czyli charakterystyczne "falowanie" brzmienia.
Dlaczego właśnie tak? Dwie fale o podobnych częstotliwościach raz są w fazie (wzajemnie się wzmacniają), a raz w przeciwfazie (częściowo się znoszą). To naprzemienne wzmacnianie i osłabianie daje obwiednię amplitudy, którą ucho rejestruje jako pulsowanie. To jest typowa wskazówka przy strojeniu: im wolniejsze dudnienia, tym częstotliwości są bliższe; po zestrojeniu dudnienia zanikają.
- "odbić" – odbicia to zjawisko związane z tym, że fala akustyczna wraca od przeszkody (ściana, sufit), co skutkuje m.in. echem lub pogłosem. Nie jest to efekt wynikający z dwóch zbliżonych częstotliwości dwóch źródeł.
- "dyfrakcji" – dyfrakcja (ugięcie) dotyczy rozchodzenia się fali przy krawędziach i przeszkodach oraz "omijania" obiektów. Zależy głównie od relacji długości fali do rozmiarów przeszkód, a nie od tego, czy dwa instrumenty są zestrojone.
- "fali stojącej" – fala stojąca powstaje zwykle w wyniku interferencji fali padającej i odbitej w przestrzeni ograniczonej (np. pomieszczenie, rezonator), tworząc węzły i strzałki o stałych położeniach. To inny mechanizm niż "pulsowanie" głośności od dwóch niemal równych częstotliwości dwóch źródeł.
W pracy technika realizacji nagłośnień rozpoznanie dudnień pomaga m.in. w komunikacji z muzykami (strojenie), ocenie przyczyn niestabilnego brzmienia oraz unikaniu sytuacji, gdy dwa źródła o prawie tej samej częstotliwości powodują niepożądany efekt w odsłuchach.
