We wzbogacaniu flotacyjnym powstają dwa główne strumienie produktu: koncentrat (użyteczna frakcja mineralna) oraz odpady poflotacyjne (pozostałość po oddzieleniu minerałów użytecznych). Odpady te są najczęściej transportowane w postaci pulpy, czyli mieszaniny rozdrobnionego urobku i wody technologicznej.
Z uwagi na tę postać fizyczną, typowym i praktycznym rozwiązaniem jest kierowanie odpadów do zbiorników (np. osadników/zbiorników sedymentacyjnych, obiektów składowania odpadów poflotacyjnych), gdzie zachodzi sedymentacja części stałych, a woda może być w części zawracana do obiegu technologicznego. Dlatego odpowiedź "składowane w zbiornikach." najlepiej opisuje standardowy sposób postępowania z odpadami końcowymi po flotacji.
Odpowiedź "wtłaczane do górotworu." jest nietrafna, ponieważ dotyczy innych technologii unieszkodliwiania wybranych odpadów (np. wypełnianie pustek), a odpady poflotacyjne z przeróbki rud są zazwyczaj zagospodarowywane w obiektach powierzchniowych przystosowanych do pulpy. Odpowiedź "deponowane na hałdach." może kojarzyć się z odpadami suchymi (np. skała płonna), jednak hałda nie jest typowym miejscem bezpośredniego deponowania świeżej pulpy poflotacyjnej bez etapu sedymentacji/odwodnienia. Odpowiedź "wywożone za granicę." jest skrajnie nieprawdopodobna w realiach procesu, bo odpady końcowe powstają w bardzo dużych ilościach i ich transport na duże odległości byłby nieuzasadniony technologicznie i logistycznie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się flotacja, warto przypomnieć sobie, że produkty i odpady krążą w obiegu wodno-miałowym. To często podpowiada, że odpady trafiają do zbiorników/osadników, a nie do "suchych" form składowania.
