Odporność gruntu na wodę i mróz w budownictwie drogowym wiąże się przede wszystkim z podatnością na powstawanie wysadzin mrozowych. Wysadziny to deformacje (unoszenie się gruntu), które mogą pojawić się wtedy, gdy w gruncie jest dostępna woda, a podczas spadku temperatury dochodzi do zamarzania i narastania lodu w porach. Skutkiem są nierówności i uszkodzenia warstw konstrukcyjnych drogi.
Właśnie dlatego właściwym parametrem jest "wysadzinowość": opisuje ona skłonność gruntu do niekorzystnych zmian objętości i deformacji w warunkach mrozowych oraz przy obecności wody. To pojęcie jest użyteczne przy ocenie przydatności gruntów do nasypów i podłoża w strefie przemarzania.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych aspektów zachowania gruntu:
- "kapilarność" opisuje zdolność podciągania wody w górę drobnymi porami. Może sprzyjać dostarczaniu wody do strefy mrozu, ale nie jest bezpośrednią miarą odporności na mróz ani powstawania wysadzin.
- "nośność" odnosi się do przenoszenia obciążeń i odkształceń pod wpływem nacisku (np. od ruchu drogowego). To inna grupa właściwości niż odporność na cykle zamarzania–rozmarzania.
- "wodoprzepuszczalność" określa łatwość przepływu wody przez grunt. Jest ważna przy odwodnieniu i filtracji, lecz sama w sobie nie mówi, czy grunt będzie wysadzinowy.
Wskazówka egzaminacyjna: kojarz "wysadzinowość" z ryzykiem deformacji mrozowych, a "kapilarność" i "wodoprzepuszczalność" z ruchem wody w gruncie (dopływ/odpływ), natomiast "nośność" z obciążeniami.
