Odstawanie przyśrodkowego brzegu łopatki to klasyczny obraz tzw. skrzydłowania łopatki. Oznacza on, że łopatka nie jest prawidłowo "przyklejona" do klatki piersiowej i podczas ruchu kończyny górnej jej brzeg przyśrodkowy oraz kąt dolny mogą odstawać.
Za dociśnięcie łopatki do ściany klatki piersiowej i jej stabilizację w trakcie unoszenia, wypychania czy sięgania odpowiada przede wszystkim mięsień zębaty przedni. Gdy dojdzie do jego porażenia lub istotnego osłabienia, łopatka traci stabilne podparcie na żebrach, co ujawnia się właśnie jako odstający brzeg przyśrodkowy.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi "pułapkami":
- Mięsień nadgrzebieniowy i mięsień podgrzebieniowy należą do mięśni stożka rotatorów. Ich główna rola dotyczy stabilizacji i ruchów stawu ramiennego (m.in. odwodzenie, rotacje), a nie dociśnięcia łopatki do klatki piersiowej. Ich dysfunkcja częściej daje ból/ograniczenie ruchu w barku, a nie typowe skrzydłowanie.
- Mięsień piersiowy większy porusza kością ramienną (przywodzenie, rotacja wewnętrzna, zginanie w pewnych zakresach). Choć leży na klatce piersiowej, nie jest kluczowym stabilizatorem łopatki w sposób, który powodowałby odstawanie jej brzegu przyśrodkowego.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą zależność: objaw w ustawieniu łopatki zwykle wiąże się z mięśniami stabilizującymi łopatkę, a nie z mięśniami "stożka rotatorów", które dotyczą głównie stawu ramiennego.
