W końcowym etapie renowacji (np. po etapach oczyszczania lub po użyciu roztworów wodnych) istotne jest, aby podczas zmywania nie wprowadzać do obiektu dodatkowych zanieczyszczeń. Dlatego jako właściwy wybór wskazuje się wodę destylowaną, która w porównaniu z wodami użytkowymi zawiera możliwie najmniej rozpuszczonych soli, jonów oraz domieszek mogących pozostawać w porach podłoża.
Odpowiedź "destylowaną." jest poprawna, bo ogranicza ryzyko:
- pozostawania nalotów i zacieków po wyschnięciu,
- krystalizacji soli (wykwitów) w warstwach i na powierzchni,
- zmian barwy lub połysku wynikających z osadów,
- niepożądanych reakcji chemicznych związanych z jonami obecnymi w wodzie.
Dlaczego pozostałe propozycje są niewłaściwe w tym ujęciu:
- "mineralną." – z definicji zawiera składniki mineralne (sole), które mogą pozostać w materiale po odparowaniu wody.
- "źródlaną." – choć kojarzy się z "czystością", nadal może zawierać rozpuszczone minerały; w konserwacji liczy się przewidywalność i niska zawartość jonów.
- "wodociągową." – jej skład może się zmieniać (twardość, uzdatnianie), co zwiększa ryzyko osadów oraz zmiennego oddziaływania na powierzchnię.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: im bardziej wrażliwa warstwa i im bliżej końcowego wykończenia, tym większe znaczenie ma "czystość technologiczna" medium. To właśnie uzasadnia wybór wody destylowanej jako najbezpieczniejszej w kontekście końcowego zmywania.
