W okładzinach ściennych często stosuje się płytki ceramiczne szkliwione. Szkliwo to zeszklona (gładka) warstwa na licu płytki, której praktycznym skutkiem jest ograniczenie wnikania wody w powierzchnię oraz mniejsza podatność na zabrudzenia. Z tego powodu jako cecha charakterystyczna takiej okładziny wskazywana jest mała nasiąkliwość (w sensie zachowania powierzchni w kontakcie z wodą).
Warto rozróżniać kilka podobnych pojęć, które często są mylone na egzaminach:
- Nasiąkliwość – zdolność materiału do wchłaniania wody (zwykle opisywana w badaniach materiałowych). Warstwa szkliwa działa jak bariera, więc praktycznie ogranicza to zjawisko na licu płytki.
- Higroskopijność – skłonność do pochłaniania wilgoci z powietrza. Określenie "duża higroskopijność" nie pasuje do szkliwionej, gładkiej powierzchni, która nie powinna intensywnie chłonąć wilgoci z otoczenia.
- Przesiąkliwość – zdolność do przepuszczania wody na wylot przez materiał/warstwę. W okładzinie z płytek szkliwionych dąży się raczej do ograniczenia przenikania wody przez lico, więc "duża przesiąkliwość" jest cechą niepożądaną.
Odpowiedź "małą mrozoodpornością" jest myląca: mrozoodporność zależy od wielu czynników (m.in. od budowy i chłonności), a samo szkliwienie nie jest prostym synonimem "niskiej/dużej mrozoodporności" okładziny ściennej. Dlatego jako cecha charakterystyczna wskazywana jest przede wszystkim ograniczone wnikanie wody, a nie właściwości mrozowe.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "szkliwione", kojarz to przede wszystkim z gładką, łatwą do mycia powierzchnią i barierą dla wody oraz zabrudzeń.
