Określenie "okładzina całą powierzchnią przyklejona do podłoża" dotyczy klejenia pełnopowierzchniowego. W praktyce oznacza to, że pomiędzy spodem elementu okładziny (np. płytki) a podłożem znajduje się ciągła warstwa zaprawy klejowej, zapewniająca stałe podparcie na całej powierzchni.
Dlaczego to jest ważne?
- Przyczepność jest równomierna, a ryzyko odspojenia mniejsze.
- Brak pustek ogranicza pękanie płytek przy obciążeniach i uderzeniach.
- Lepsze przenoszenie obciążeń – okładzina pracuje stabilniej, bo nie "mostkuje" wolnych przestrzeni.
Odpowiedź "D." jest poprawna, ponieważ na wskazanym rysunku przedstawiono okładzinę, pod którą zaprawa/klej stanowi warstwę ciągłą (pełne pokrycie), a nie tylko pasy lub punkty.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odpowiadają innym sposobom mocowania:
- Warianty z punktami ("plackami") lub nieregularnymi skupiskami kleju nie spełniają warunku "całą powierzchnią", ponieważ tworzą puste przestrzenie.
- Warianty z pasmami (np. równoległe pasy kleju) również nie dają pełnego kontaktu na całej powierzchni elementu.
- Warianty pokazujące szczeliny powietrzne pod okładziną wskazują na niepełne podparcie i brak pełnopowierzchniowego sklejenia.
Wskazówka egzaminacyjna: w takich zadaniach szukaj na rysunku ciągłej, nieprzerwanej warstwy pomiędzy podłożem a okładziną. Jeżeli widać wyraźne przerwy/pustki albo tylko "placki", to nie jest klejenie pełnopowierzchniowe.
