W łazienkach (szczególnie w strefach narażonych na częste zawilgocenie i kontakt z wodą) kluczowym kryterium doboru okładziny ściennej jest odporność materiału na wilgoć oraz zachowanie parametrów w czasie. Okładzina powinna być trwała, niepodatna na pęcznienie i łatwa do czyszczenia.
Odpowiedź "płyt wiórowych" jest właściwa, ponieważ płyty wiórowe są materiałem drewnopochodnym. W środowisku wilgotnym mogą:
- wchłaniać wodę i pęcznieć,
- tracić stabilność wymiarową,
- ulegać rozwarstwieniu i osłabieniu,
- sprzyjać rozwojowi zagrzybienia przy długotrwałym zawilgoceniu.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do materiałów, które w praktyce mogą pełnić funkcję okładziny w łazienkach (oczywiście przy prawidłowym przygotowaniu podłoża oraz zastosowaniu odpowiednich klejów, spoin i – tam gdzie trzeba – hydroizolacji):
- "płyt kamiennych" – kamień jest materiałem trwałym i odpornym, bywa stosowany jako okładzina; ograniczenia dotyczą raczej ciężaru, sposobu mocowania i doboru impregnacji niż samej wilgoci.
- "płytek szklanych" – szkło jest nienasiąkliwe i łatwe do mycia, więc nadaje się do stref mokrych (decyduje technologia montażu i jakość spoin).
- "gresów polerowanych" – gres jest materiałem ceramicznym o wysokiej odporności; w praktyce trzeba zwracać uwagę na właściwości użytkowe (np. śliskość), ale sama wilgoć nie eliminuje go jako okładziny.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: materiały drewnopochodne bez jednoznacznego przeznaczenia do stref mokrych nie są typowym wyborem na okładziny w łazience. Materiały mineralne i szklane zwykle lepiej znoszą wilgoć i są łatwiejsze w utrzymaniu.
