Wychowanie słuchowe (trening słuchowy w rehabilitacji/habilitacji dziecka z ubytkiem słuchu) jest ukierunkowane na funkcjonalne używanie słuchu w codziennych sytuacjach. Nadrzędnym celem jest zatem doprowadzenie do tego, aby dziecko rozumiało i wytwarzało mowę oraz potrafiło samodzielnie komunikować się werbalnie z otoczeniem. Obejmuje to m.in. rozwijanie uwagi słuchowej, detekcji dźwięków, różnicowania i identyfikacji bodźców oraz stopniowe doskonalenie rozumienia mowy w ciszy i w hałasie.
Odpowiedź "Nauczenie dziecka samodzielnej komunikacji werbalnej" trafia w ten właśnie cel nadrzędny: komunikacja jest efektem końcowym, do którego prowadzą ćwiczenia percepcji słuchowej oraz praca nad językiem i mową.
Pozostałe propozycje są typowymi celami pośrednimi lub strategiami kompensacyjnymi:
- "Nauczenie dziecka samodzielnego korzystania z aparatu słuchowego" – to ważna umiejętność (obsługa, pielęgnacja, nawyk noszenia), ale stanowi środek umożliwiający odbiór dźwięków, nie zaś główny cel wychowania słuchowego.
- "Nauczenie dziecka komunikacji niewerbalnej" – może być elementem komunikacji wspomagającej, szczególnie w trudnych warunkach, jednak wychowanie słuchowe koncentruje się na rozwijaniu słyszenia i rozumienia mowy.
- "Nauczenie dziecka czytania z ruchu warg" – to technika wspierająca odbiór komunikatu, zwłaszcza przy hałasie lub ograniczonym dostępie do dźwięku; nie jest jednak nadrzędnym celem treningu słuchowego, który ma wzmacniać wykorzystanie informacji słuchowej.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: cel główny opisuje funkcjonowanie komunikacyjne (co dziecko potrafi w kontakcie z ludźmi), a nie samą technikę, urządzenie czy pojedynczą strategię.
