Kontrola (monitorowanie) cyklu sterylizacji ma na celu potwierdzenie, że proces przebiegł w warunkach zapewniających skuteczną sterylizację. W praktyce sterylizatorni ocenia się proces trzema uzupełniającymi się podejściami: fizycznym (parametry urządzenia), chemicznym (wskaźniki reagujące na warunki procesu) oraz biologicznym (najbardziej "twardy" dowód skuteczności, oparty o przetrwalniki).
Odpowiedź "Test Bowie-Dicka" jest elementem kontroli typowym dla sterylizacji parowej w cyklach z frakcjonowaną próżnią. Jego ideą jest sprawdzenie skuteczności usuwania powietrza i penetracji pary, bo obecność powietrza może uniemożliwiać prawidłowe dotarcie pary do wsadu i zafałszować bezpieczeństwo procesu.
"Test biologiczny" należy do standardowego monitorowania sterylizacji, ponieważ używa się w nim wskaźników biologicznych zawierających przetrwalniki o wysokiej oporności. Wynik pozwala ocenić, czy proces rzeczywiście osiągnął zdolność inaktywacji drobnoustrojów w najtrudniejszych warunkach.
"Test chemiczny" (wskaźniki chemiczne, integratory) również jest częścią bieżącej kontroli: daje szybką informację, czy wsad był eksponowany na określone warunki (np. czas/temperatura/obecność czynnika sterylizującego), choć nie zastępuje monitorowania biologicznego w sytuacjach, w których jest ono wymagane.
Natomiast "Test na obecność metali ciężkich" nie jest testem kontroli cyklu sterylizacji. Takie oznaczenia mogą dotyczyć np. jakości wody, zanieczyszczeń chemicznych, środowiska pracy albo oceny materiałów, ale nie potwierdzają prawidłowego przebiegu samego procesu sterylizacji w komorze urządzenia. Dlatego ta odpowiedź jest właściwa jako "niebędąca częścią kontroli cyklu sterylizacji".
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się terminy "chemiczny", "biologiczny" i nazwa testu charakterystycznego dla pary, a jedna opcja dotyczy zanieczyszczeń (metale ciężkie), to zwykle ta ostatnia nie należy do monitorowania procesu.
