W posadowieniu bez dodatkowych działań stabilizujących kluczowe są: nośność, ściśliwość (osiadania) oraz podatność gruntu na zmianę parametrów w czasie (np. pod wpływem wody).
Piasek sypki oznacza grunt niespoisty w stanie luźnym. Taki piasek ma słabe "klinowanie" ziaren, łatwo się przemieszcza i pod obciążeniem może się intensywnie dogęszczać, co prowadzi do dużych osiadań i ryzyka nierównomiernych odkształceń fundamentów. Dlatego bez zagęszczenia, wymiany lub wzmocnienia jest w tym zestawie najmniej odpowiedni.
Gliny ciężkie są gruntami spoistymi – mogą być trudne (np. wrażliwe na zawilgocenie, pęcznienie, skurcz), ale nie zawsze są najgorsze do posadowienia. Ich przydatność zależy m.in. od stanu plastyczności i warunków wodnych; w wielu przypadkach mogą stanowić podłoże akceptowalne przy właściwym rozwiązaniu fundamentów i odwodnieniu.
Żwiry to grunty niespoiste o większych ziarnach, zwykle o dobrej nośności i mniejszej ściśliwości niż piasek luźny; po prawidłowym ułożeniu są generalnie korzystne dla posadowienia.
Skały są zazwyczaj najlepszym podłożem spośród podanych, bo charakteryzują się bardzo dużą nośnością i małą odkształcalnością (przy założeniu braku istotnych spękań/zwietrzeliny w strefie fundamentu).
Na egzaminie warto pamiętać: wśród gruntów niespoistych o przydatności decyduje przede wszystkim stopień zagęszczenia; "sypki/luźny" to sygnał ostrzegawczy wskazujący na potrzebę działań poprawiających parametry podłoża.
