W procesie pobrania miary na ortezę AFO (wykonania negatywu gipsowego) kluczowe jest zachowanie kolejności wynikającej z przygotowania kończyny oraz czasu wiązania gipsu. Dlatego poprawna sekwencja zaczyna się od pomiary obwodowe i linijne – stanowią dokumentację wyjściową i pomagają później ocenić, czy negatyw nie został zniekształcony.
Następnie wykonuje się owinięcie podudzia folią stretch, aby odseparować gips od skóry i włosów oraz zmniejszyć ryzyko podrażnień. Na tej warstwie wykonuje się oznaczenie struktur kostnych flamastrem, bo po nałożeniu gipsu punkty orientacyjne byłyby niewidoczne, a precyzyjne modelowanie byłoby utrudnione.
Dopiero po przygotowaniu kończyny przechodzi się do etapu namoczenia opasek gipsowych. Umieszczenie tego kroku zbyt wcześnie jest częstym błędem: opaski mogą zacząć wiązać zanim trafią na kończynę, co pogarsza jakość odwzorowania. Po namoczeniu wykonuje się owinięcie podudzia opaskami gipsowymi, a następnie modelowanie struktur do odciążenia i podparcia – to musi się odbyć, gdy gips jest jeszcze plastyczny, aby uzyskać właściwe kształty i miejsca odciążenia.
Ostatnim etapem jest przecięcie negatywu, które wykonuje się po wstępnym związaniu i ustabilizowaniu odlewu. Zbyt wczesne cięcie grozi deformacją i utratą dokładności, a zbyt późne – utrudnia bezpieczne zdjęcie negatywu.
Dlaczego pozostałe proponowane sekwencje są błędne? Przestawiają kroki przygotowawcze względem namaczania opasek (ryzyko wiązania "w powietrzu"), zamieniają kolejność oznaczeń i przygotowania (oznaczenia po gipsie są niefunkcjonalne) albo sugerują liniowe przejście 1–7 bez uwzględnienia technologii pracy z gipsem i potrzeby modelowania przed pełnym związaniem.
