Metoda określania wieku przez liczenie okółków polega na zliczaniu kolejnych poziomów (pięter) gałęzi lub śladów po nich na pędzie głównym. W wielu przypadkach u młodych drzew iglastych okółek odpowiada jednemu sezonowi wzrostu, ponieważ pęd główny przyrasta w sposób dość rytmiczny, a boczne pędy tworzą charakterystyczny, regularny układ.
Dlatego odpowiedź "sosny." jest właściwa: sosna jako gatunek iglasty zwykle wytwarza wyraźne okółki, które dają możliwość szybkiej, terenowej i przybliżonej oceny wieku młodego osobnika bez wykonywania odwiertów czy ścinania drzewa.
Odpowiedzi "brzozy.", "dębu." i "buka." są niepoprawne w kontekście tej metody, ponieważ są to gatunki liściaste, u których układ rozgałęzień może być mniej regularny, a przyrosty nie zawsze tworzą czytelne i jednoznaczne "piętra" odpowiadające kolejnym latom. W praktyce terenowej u takich gatunków łatwo o błąd: część pędów zamiera, bywa zacienienie, redukcja korony lub nieregularne rozgałęzienia.
Warto pamiętać o ograniczeniach: nawet u iglastych metoda jest najpewniejsza w młodym wieku. Z czasem okółki mogą być trudniejsze do policzenia (zaburzenia wzrostu, utrata dolnych gałęzi, uszkodzenia). Na egzaminie kluczowe jest skojarzenie, że liczenie okółków to metoda terenowa typowa dla młodych iglastych, a nie uniwersalny sposób dla wszystkich gatunków drzew.
