W pytaniu podano tabelę, w której każde opakowanie ma przypisany "typ odpadu": puszka aluminiowa → metal, butelka szklana → szkło, karton mleka → papier. Taki układ danych wskazuje na zasadę klasyfikowania odpadów opakowaniowych w oparciu o materiał. Poprawny wniosek "Wszystkie opakowania powinny być segregowane według materiału, z którego są wykonane" jest więc zgodny z informacją w tabeli: kryterium podziału to surowiec.
Pozostałe propozycje nie wynikają z danych. Stwierdzenie, że "opakowania nie powinny być segregowane", jest sprzeczne z samym faktem istnienia podziału na frakcje w tabeli. Kryterium "koloru" nie jest w tabeli użyte w żaden sposób (brak kolumny lub przykładów łączących kolor z frakcją), więc taki wniosek byłby dopisywaniem informacji spoza danych. Podobnie "wielkość" – tabela nie zawiera rozmiarów ani klas wielkości, więc nie ma podstaw, by uznać ją za kryterium segregacji.
W praktyce zawodowej sprzedawcy (zaplecze sklepu, magazyn, strefy obsługi) umiejętność właściwego przypisania opakowania do frakcji jest potrzebna do utrzymania porządku, ograniczania kosztów odbioru odpadów oraz uniknięcia zanieczyszczania frakcji (np. wrzucania szkła do metali). Warto też pamiętać o typowej pułapce: część opakowań wygląda "papierowo", ale bywa wielomateriałowa; na egzaminie należy jednak opierać się na informacjach z zadania (tu: tabela) i konsekwentnie wyciągać wniosek z danych.
