Dobór opakowania zbiorczego "ze względu na optymalne wypełnienie" oznacza w praktyce znalezienie takiego wariantu, który:
- pozwala zapakować wymaganą liczbę sztuk (tu: 33),
- spełnia narzuconą orientację ładunku (tu: ułożenie w pionie),
- pozostawia możliwie najmniej niewykorzystanej przestrzeni w środku (czyli minimalizuje luzy lub konieczność stosowania wypełniaczy).
Wymiary pojedynczej sztuki ładunku wynoszą 0,2 × 0,5 × 0,6 m (dł. × szer. × wys.). Kluczowe jest, że "ułożone w pionie" narzuca, który wymiar traktujemy jako wysokość w opakowaniu i jaką podstawę zajmuje sztuka. Następnie dla każdego opakowania A–D (zdefiniowanego na ilustracji) trzeba sprawdzić:
- ile sztuk mieści się na dnie opakowania (układ wzdłuż długości i szerokości opakowania),
- ile warstw zmieści się po wysokości opakowania,
- czy iloczyn "sztuk w warstwie × liczba warstw" daje co najmniej 33 (a jeśli więcej, czy nie powoduje to większych luzów).
Wariant, który daje możliwość uzyskania dokładnie 33 sztuk lub najbliższego sensownego układu przy minimalnych pustych przestrzeniach, jest uznawany za najlepszy pod kątem wypełnienia. Odpowiedź "Opakowanie C." jest poprawna, ponieważ w przedstawionym zestawie wariantów A–D to właśnie ten wariant pozwala na najkorzystniejsze upakowanie 33 sztuk ustawionych pionowo, z mniejszym "powietrzem" niż pozostałe.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe typowo z jednego z powodów: w danym opakowaniu nie da się uzyskać układu 33 sztuk przy zachowaniu pionu (za mało miejsca w podstawie lub wysokości) albo da się je zmieścić, ale powstaje większa niewykorzystana przestrzeń (gorsze wypełnienie), co zwiększa ryzyko przemieszczania ładunku i koszty pakowania.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zaczynaj od narysowania/rozpisania "ile w rzędzie" i "ile w kolumnie" na dnie opakowania, a dopiero potem licz warstwy. To ogranicza błędy wynikające z intuicyjnego oceniania ilustracji.
