KWALIFIKACJA MEC2 - CZERWIEC 2014

Spęczanie (czasem nazywane też "osadzaniem") jest podstawową operacją kowalską, w której materiał jest ściskany wzdłuż osi. Skutkiem jest typowo zmniejszenie długości odkuwki i zwiększenie jej przekroju (pogrubienie). W praktyce stosuje się je np. do przygotowania zgrubienia na końcu pręta przed wykonaniem łba, poszerzenia fragmentu elementu lub zgromadzenia materiału pod dalsze kształtowanie.

Odpowiedź "spęczanie" jest więc poprawna, jeśli na rysunku widać charakterystyczny efekt: materiał staje się krótszy i "grubszy" w miejscu odkształcenia.

• "Przebijanie" jest operacją wykonywania otworu w rozgrzanym materiale przy użyciu przebijaka. Typową cechą rozpoznawczą jest powstanie (lub inicjacja) otworu, a nie samo pogrubienie materiału.
• "Rozkuwanie" jest w praktyce przeciwstawiane spęczaniu: zwykle prowadzi do wydłużenia odkuwki i zmniejszenia przekroju, gdy materiał jest rozprowadzany na długość (np. przy kuciu na wydłużkę).
• "Przepychanie" odnosi się do operacji związanych z kształtowaniem otworu przez przesuwanie/przepychanie narzędzia (np. w etapach obróbki otworów), a nie do osiowego zagęszczania materiału i zwiększania przekroju zewnętrznego.

Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu operacji na rysunku najpierw oceń kierunek zmiany wymiarów: jeśli element robi się krótszy i grubszy — myśl o spęczaniu; jeśli dłuższy i cieńszy — o rozkuwaniu; jeśli pojawia się otwór lub narzędzie do otworowania — o przebijaniu/przepychaniu.