Plan pomocy (wsparcia/opieki) powinien wynikać z rozpoznania problemów i potrzeb konkretnej osoby starszej. To pierwszy krok, ponieważ bez ustalenia, co dokładnie sprawia trudność (np. samoobsługa, bezpieczeństwo, odżywianie, izolacja społeczna) oraz jakie są priorytety, nie da się dobrać właściwych działań ani ocenić ich skuteczności.
Odpowiedź "rozpoznać problemy i potrzeby osoby starszej i zaplanować działania pomocowe." jest poprawna, bo łączy dwa logicznie powiązane elementy: diagnozę potrzeb oraz zaplanowanie interwencji adekwatnych do tej diagnozy. W praktyce opiekun zaczyna od rozmowy, obserwacji i analizy funkcjonowania podopiecznego, a następnie przekłada wnioski na konkretne cele i czynności opiekuńcze.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepsze jako "pierwsza kolejność"?
- "zebrać informacje o sytuacji zdrowotnej, materialnej i społecznej osoby starszej." – to ważne, ale jest to narzędzie wspierające rozpoznanie potrzeb. Samo zbieranie informacji nie jest jeszcze wskazaniem, jakie problemy są kluczowe i co należy zrobić w pierwszym rzędzie.
- "rozpoznać jednostki chorobowe u osoby starszej i określić sposób pomocy." – brzmi profesjonalnie, jednak rozpoznawanie jednostek chorobowych jest zwykle zadaniem personelu medycznego. Opiekun koncentruje się na funkcjonowaniu, bezpieczeństwie i wsparciu w codzienności, a nie na stawianiu diagnoz chorób.
- "ustalić zakres, miejsce, czas i rodzaj planowanej pomocy." – to etap organizacji realizacji planu. Nie można go rzetelnie wykonać bez wcześniejszego rozpoznania potrzeb (priorytetów) i celów wsparcia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "w pierwszej kolejności", szukaj odpowiedzi opisującej diagnozę potrzeb lub ocenę sytuacji, a dopiero potem organizację harmonogramu i szczegóły realizacji.
