Po zakończeniu zabawy konstrukcyjnej (np. budowania z klocków, tworzenia modeli, układania przestrzennych konstrukcji) rola opiekunki nie polega wyłącznie na "ocenie" efektu. Chodzi o taki sposób reakcji, który jednocześnie:
- wzmacnia motywację i radość dziecka z wysiłku oraz ukończenia zadania,
- uczy dziecko refleksji nad tym, co zrobiło (co się udało, co można ulepszyć),
- wspiera rozwój adekwatnej samooceny, a nie zależności od aprobaty dorosłego.
Dlatego poprawne jest sformułowanie, że dziecko będzie cieszyło się z wykonanej pracy i będzie umiało krytycznie (czyli rzeczowo, spokojnie i adekwatnie do wieku) ocenić swoje dzieło. Taka postawa sprzyja uczeniu się: dziecko zauważa sukcesy, ale też potrafi nazwać elementy do poprawy bez poczucia porażki.
Odpowiedź "zwracało uwagę na reakcję opiekunki bez angażowania się w ocenę efektów" opisuje ryzyko przeniesienia ciężaru z aktywności dziecka na aprobatę dorosłego. W konsekwencji dziecko może pracować "pod ocenę", a nie dla własnej satysfakcji i rozwoju.
Odpowiedź "zwracało uwagę na niedociągnięcia i okazywało niezadowolenie z niestaranności" promuje koncentrację na błędach i emocjonalnie negatywną ocenę. Taki styl informacji zwrotnej bywa zniechęcający i może obniżać motywację do podejmowania kolejnych prób, szczególnie gdy dziecko dopiero uczy się planowania i precyzji ruchów.
Odpowiedź "zawsze cieszyło się z wykonanej pracy nie bacząc na niedociągnięcia" oznacza bezrefleksyjne zadowolenie. Choć pozytywne emocje są ważne, brak uczenia refleksji i dostrzegania różnic jakościowych może ograniczać rozwój umiejętności samokontroli i doskonalenia działania.
W praktyce opiekunka może łączyć pochwałę z pytaniami wspierającymi: "Co najbardziej Ci się podoba w tej budowli?", "Co było najtrudniejsze?", "Co chciał(a)byś zrobić inaczej następnym razem?". To pomaga utrzymać radość z działania i jednocześnie rozwijać umiejętność oceny własnej pracy.
