Indywidualny plan pomocy i opieki powinien wynikać z rozpoznania sytuacji podopiecznego. Analiza możliwości i ograniczeń (np. stopnia samodzielności, wydolności w czynnościach dnia codziennego, zasobów psychicznych i społecznych, barier środowiskowych) jest typowym zadaniem etapu sporządzania diagnozy opiekuńczej. Diagnoza nie polega wyłącznie na zebraniu faktów, lecz na ich uporządkowaniu, interpretacji i sformułowaniu wniosków o potrzebach oraz obszarach wymagających wsparcia.
Odpowiedź "sporządzania diagnozy opiekuńczej" jest poprawna, ponieważ właśnie wtedy dokonuje się oceny funkcjonowania i identyfikuje zasoby oraz deficyty podopiecznego, co stanowi podstawę dalszego planowania.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "zbierania danych o podopiecznym" to etap gromadzenia informacji (wywiad, obserwacja, dokumenty). Sama analiza możliwości i ograniczeń jest działaniem bardziej syntetycznym i wnioskowaniem, które zwykle następuje po zebraniu danych.
- "określania celów pracy z podopiecznym" powinno wynikać z diagnozy. Cele formułuje się dopiero wtedy, gdy wiadomo, jakie są realne zasoby i ograniczenia oraz jakie potrzeby są najważniejsze.
- "dobierania metod pracy opiekuńczej" jest etapem jeszcze bardziej "wdrożeniowym". Metody dobiera się do postawionych celów i rozpoznanych możliwości, więc bez diagnozy łatwo zaplanować działania nierealne albo nieadekwatne.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać o logice procesu: dane → diagnoza → cele → metody/działania → ocena efektów. Dzięki temu łatwiej unikać mylenia kolejności etapów i wybierać odpowiedź wskazującą moment, w którym powstają wnioski z oceny funkcjonowania podopiecznego.
