Podczas toalety ciała u podopiecznego stale przebywającego w łóżku opiekunka wykonuje czynności, w których łatwo o kontakt z wilgotną pościelą, wydzielinami (np. mocz, pot) oraz zabrudzeniami skóry. Dlatego podstawą są standardowe środki ostrożności, czyli takie, które chronią zarówno podopiecznego, jak i opiekuna przed przenoszeniem drobnoustrojów.
Odpowiedź "rękawiczki jednorazowe i fartuch ochronny" jest właściwa, ponieważ:
- Rękawiczki jednorazowe ograniczają ryzyko przeniesienia patogenów przez dłonie oraz chronią skórę opiekuna przy kontakcie z materiałem potencjalnie zakaźnym.
- Fartuch ochronny zabezpiecza odzież roboczą i skórę przed zamoczeniem oraz zabrudzeniem, co jest częste przy myciu osoby leżącej (woda, środki myjące, zabrudzenia).
Pozostałe propozycje są mniej trafne w typowej sytuacji:
- "fartuch jałowy i ochraniacze na buty" – jałowość stosuje się w procedurach wymagających aseptyki (np. przy ranach, zabiegach), a toaleta ciała zwykle nie wymaga materiałów jałowych. Ochraniacze na buty nie są standardem tej czynności i nie zastępują ochrony dłoni.
- "okulary i czepek ochronny" – chronią przede wszystkim błony śluzowe i włosy; są uzasadnione, gdy przewiduje się rozprysk płynów, ale same nie zabezpieczają przed podstawowym ryzykiem kontaktowym rąk i odzieży.
- "rękawiczki jednorazowe i okulary ochronne" – rękawiczki są zasadne, natomiast okulary powinny wynikać z oceny ryzyka zachlapania. W typowej toalecie bez rozprysku ważniejszy jest fartuch niż okulary.
W praktyce warto zapamiętać zasadę: minimum to ochrona dłoni, a ochrona odzieży jest bardzo często potrzebna; ochrona oczu zależy od ryzyka rozprysku. Po zakończeniu czynności kluczowe są: bezpieczne zdjęcie rękawic, higiena rąk oraz właściwa utylizacja odpadów.
