W indywidualnym planie opieki kluczowa jest właściwa kolejność etapów. Podstawą planowania jest zawsze diagnoza problemów i potrzeb podopiecznej – czyli rozpoznanie, z jakimi trudnościami się mierzy, jakie ma ograniczenia, zasoby, nawyki, wsparcie rodziny oraz jakie są jej realne oczekiwania.
Dopiero po diagnozie można logicznie przejść do kolejnych elementów planu:
- cele pomocy – muszą wynikać z rozpoznanych potrzeb (inaczej będą nietrafione lub nierealne),
- metody i techniki pracy – dobiera się je do celów, stanu podopiecznej i warunków domowych,
- przedstawienie zakresu obowiązków opiekunki – ma sens, gdy wiadomo, jakie działania są faktycznie potrzebne i uzasadnione.
Dlatego odpowiedź "opracować diagnozę problemów i potrzeb podopiecznej" jest poprawna: diagnoza jest fundamentem całego planu i warunkiem jego indywidualizacji.
Pozostałe odpowiedzi opisują działania ważne, ale niepierwsze. "Przedstawić podopiecznej zakres swoich obowiązków" może nastąpić na początku kontaktu, jednak w kontekście tworzenia planu nie zastępuje diagnozy. "Określić metody i techniki pracy" bez diagnozy grozi doborem działań "w ciemno". "Przedstawić podopiecznej cele pomocy" bez wcześniejszego rozpoznania potrzeb może prowadzić do celów niezgodnych z sytuacją i preferencjami podopiecznej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "plan" i "w pierwszej kolejności", zwykle chodzi o etap oceny/diagnozy, a dopiero potem o cele, metody i komunikowanie ustaleń.
