W opisie kluczowe są dwie informacje: po opłaceniu stałych opłat zostaje tylko niewielka kwota oraz pieniądze te ledwo wystarczają na zakup artykułów spożywczych. Taki zestaw przesłanek wskazuje przede wszystkim na problem związany z budżetem domowym, czyli na trudną sytuację materialną. W praktyce opiekuńczej jest to sygnał, że podopieczna może mieć trudności w zaspokajaniu podstawowych potrzeb bytowych (np. żywność, środki higieny), co wymaga rozpoznania potrzeb i ewentualnego ukierunkowania na odpowiednie formy wsparcia.
Odpowiedź "o trudnej sytuacji społecznej podopiecznej." nie jest najlepsza, bo sytuacja społeczna odnosi się głównie do funkcjonowania w środowisku i relacji, np. osamotnienia, izolacji, konfliktów rodzinnych czy braku sieci wsparcia. W treści pojawia się co prawda brak pomocy rodziny, ale to element poboczny; sednem problemu jest brak pieniędzy na żywność.
Odpowiedź "o braku zaradności podopiecznej." jest myląca, ponieważ sugeruje ocenę cech osobistych lub kompetencji życiowych. Z samego faktu, że po opłatach nie starcza na jedzenie, nie wynika automatycznie niezaradność; przyczyną może być niski dochód, wysokie koszty stałe lub wzrost cen. Takiej diagnozy nie wolno stawiać bez dodatkowych danych.
Odpowiedź "o braku zainteresowania rodziny sytuacją podopiecznej." również nie wynika wprost z opisu. Informacja, że podopieczna nie może liczyć na pomoc finansową rodziny, nie przesądza o braku zainteresowania (rodzina może nie mieć możliwości finansowych albo wsparcie może mieć inną formę). Dlatego jako wniosek z podanych danych najbardziej uzasadniona pozostaje trudna sytuacja materialna.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj w opisie "twardych" wskaźników (pieniądze, opłaty, zakupy). Jeśli rdzeń problemu dotyczy środków na podstawowe potrzeby, zwykle chodzi o aspekt materialny.
