Zasada indywidualizacji w opiece polega na tym, że opiekunka nie stosuje jednego, identycznego schematu wobec wszystkich osób, tylko dostosowuje sposób pomocy do konkretnego podopiecznego: jego sprawności, ograniczeń, tempa działania, potrzeb, przyzwyczajeń i zasobów. Opis w pytaniu mówi wprost o "włączaniu w proces opieki zgodnie z możliwościami", czyli o dawaniu tyle samodzielności, na ile dana osoba w danym momencie może sobie bezpiecznie pozwolić. To jest typowy przejaw indywidualizacji.
Dlaczego pozostałe zasady nie pasują?
- Poufność dotyczy ochrony informacji o podopiecznym (danych, stanu zdrowia, spraw rodzinnych) i tego, komu oraz w jakim zakresie można je ujawniać. W opisie nie ma wątku przekazywania informacji ani tajemnicy zawodowej.
- Obiektywizm oznacza ocenę sytuacji bez uprzedzeń i zniekształceń (np. niekierowanie się sympatią/antypatią). Pytanie nie dotyczy oceniania, lecz praktycznego dopasowania działań do możliwości osoby.
- Akceptacja to postawa szacunku i przyjęcia podopiecznego takim, jaki jest (bez oceniania i piętnowania). Jest ważna w relacji, ale sama akceptacja nie opisuje jeszcze mechanizmu "włączania zgodnie z możliwościami", który jest sednem indywidualizacji.
W praktyce warto zapamiętać: gdy w treści pojawia się "zgodnie z możliwościami", "dostosowanie", "na miarę", "indywidualne potrzeby", najczęściej chodzi o indywidualizację opieki. To pomaga odróżnić ją od zasad stricte etycznych związanych z informacją (poufność) czy oceną (obiektywizm).
