W procesie Solvaya etap karbonizacji polega na przepuszczaniu CO2 przez oczyszczoną solankę nasyconą amoniakiem. W praktyce oznacza to, że do węzła karbonizacji muszą być kierowane dwa kluczowe strumienie: gazowy dwutlenek węgla oraz ciekła solanka amoniakalna. Amoniak pełni rolę czynnika obiegowego i w typowym ujęciu technologii jest zawracany, czyli "krąży w układzie zamkniętym".
Odpowiedź zawierająca "CO2 z procesu wypalania kamienia wapiennego i kalcynacji oraz oczyszczonej solanki nasyconej amoniakiem krążącym w układzie zamkniętym" odpowiada tej logice: wskazuje właściwe pochodzenie CO2 oraz właściwe medium ciekłe doprowadzane do karbonizatorów.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo mieszają węzły i media:
- Wariant z "regeneracją" i amoniakiem "pozyskiwanym" z innego etapu sugeruje inne powiązania strumieni niż typowy obieg amoniaku, przez co opis zasilania karbonizacji staje się błędny.
- Wariant z solanką "nasyconą związkami wapnia i magnezu" przeczy idei oczyszczania solanki (zanieczyszczenia Ca/Mg usuwa się przed dalszymi etapami), a dodatkowo wprowadza nieadekwatny opis amoniaku "zaabsorbowanego w gorącej wodzie".
- Wariant z "mlekiem wapiennym" oraz "roztworem chlorku wapnia" dotyczy innych fragmentów instalacji (np. operacji związanych z wapnem/produktami ubocznymi), a nie typowego zasilania węzła karbonizacji.
Na egzaminie warto zapamiętać, że karbonizacja = CO2 + solanka amoniakalna, a odpowiedzi zawierające media charakterystyczne dla innych węzłów zwykle są dystraktorami.
