Na ilustracji widać oprawę wykonaną przy użyciu metalowej spirali zamykanej typu Wire-O: podwójne pętle drutu przechodzą przez regularnie rozmieszczone, perforowane otwory przy krawędzi grzbietowej. Grzbiet nie jest lity (jak w oprawach klejonych), lecz tworzony przez element mechaniczny, co umożliwia pełne otwieranie publikacji na płasko i obrót kartek.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "specjalnych." W introligatorstwie do opraw specjalnych zalicza się rozwiązania, w których blok i okładkę łączy dodatkowy osprzęt mechaniczny, np. spirale (druciaki, Wire-O), grzebienie plastikowe, pierścienie, śruby czy listwy zaciskowe. Cechą wspólną jest to, że łączenie powstaje dzięki elementowi mechanicznemu przechodzącemu przez otwory lub zaczepiającemu się o blok.
Odpowiedź "zeszytowych." jest niepoprawna, ponieważ oprawy zeszytowe bazują na łączeniu składek poprzez szycie nicią albo zszywanie drutem w postaci zszywek przechodzących przez grzbiet (linia zszywek), a nie poprzez spiralę tworzącą pętle w kolejnych otworach.
Odpowiedź "prostych." również nie pasuje: oprawy proste to typowo oprawy klejone, gdzie grzbiet jest sklejony (np. klejem PUR/PVA), bez widocznego mechanicznego łącznika. Z kolei "złożonych." dotyczy opraw twardych (case binding) z okładką i wyklejką, gdzie konstrukcja i sposób połączenia są inne niż w oprawach spiralnych.
W praktyce oprawę Wire-O spotyka się m.in. w kalendarzach biurkowych, notesach, instrukcjach i katalogach, gdy istotne jest wygodne przeglądanie i rozkładanie na płasko. Przy rozpoznawaniu na egzaminie kluczowe są: widoczna spirala oraz perforacja otworów przy grzbiecie.
