W instalacjach c.w.u. kluczowe jest rozróżnienie: temperatur sprzyjających namnażaniu oraz temperatur stosowanych do ograniczania ryzyka (np. poprzez podwyższanie temperatury wody). Bakterie z rodzaju Legionella najlepiej rozwijają się w wodzie o temperaturze umiarkowanej – na tyle ciepłej, aby procesy metaboliczne przebiegały szybko, ale jeszcze nie na tyle wysokiej, aby dochodziło do istotnego uszkadzania komórek.
Odpowiedź "25 - 50°C" opisuje typowy zakres temperatur, w którym rozwój w instalacji c.w.u. jest najbardziej prawdopodobny. W praktyce ryzyko rośnie szczególnie wtedy, gdy woda długo przebywa w tym przedziale (stagnacja), występuje biofilm, osady i miejsca o gorszej wymianie (np. odcinki rzadko używane, nieprawidłowo wykonana cyrkulacja).
Dlaczego pozostałe zakresy są błędne?
- "16 - 24°C" to temperatury niższe, w których namnażanie jest zwykle wyraźnie wolniejsze; instalacje c.w.u. utrzymywane stale w takich wartościach są nietypowe, ale takie "letnie" strefy mogą powstawać lokalnie (np. przy stratach, mieszaniu, nieciągłej pracy). Nie jest to jednak standardowo podawany zakres optimum.
- "51 - 61°C" obejmuje temperatury wysokie, które są raczej kojarzone z ograniczaniem ryzyka (im wyższa temperatura, tym trudniejsze warunki przeżycia i wzrostu). To częsty błąd wynikający z mylenia "temperatury c.w.u. zalecanej eksploatacyjnie" z "temperaturą sprzyjającą namnażaniu".
- "10 - 15°C" to poziom typowy dla zimnej wody; przy takich temperaturach wzrost jest mocno hamowany. W praktyce ryzyko Legionella wiąże się głównie z ciepłą wodą i obszarami pośrednich temperatur.
W kontekście energetyki odnawialnej (np. pompy ciepła, kolektory) ważne jest, że tryby oszczędnościowe obniżające temperaturę c.w.u. mogą zwiększać czas przebywania w strefie sprzyjającej rozwojowi. Na egzaminie warto czytać uważnie, czy pytanie dotyczy "optymalnej" temperatury rozwoju, czy temperatury prowadzenia dezynfekcji/ograniczania zagrożenia.
