U podopiecznego ze stwardnieniem rozsianym i niedowładem kończyn dolnych kluczowym celem jest możliwie najlepsze utrzymanie oraz poprawa funkcji ruchowych: siły, zakresu ruchu, koordynacji, równowagi i bezpieczeństwa lokomocji. Metodą, która bezpośrednio odpowiada na te potrzeby, jest kinezyterapia, czyli usprawnianie przez ruch. Obejmuje ona m.in. ćwiczenia czynne i wspomagane, trening chodu, ćwiczenia równoważne, naukę prawidłowych transferów oraz elementy treningu funkcjonalnego dobrane do aktualnych możliwości.
Pozostałe metody mogą bywać elementem postępowania wspierającego, ale nie są "optymalnym sposobem" usprawniania samego niedowładu kończyn dolnych:
- Helioterapia (oddziaływanie promieniowaniem słonecznym) nie stanowi podstawowej metody poprawy siły i kontroli ruchu; w praktyce opiekuńczej ważniejsze jest unikanie czynników pogarszających samopoczucie i bezpieczeństwo niż ekspozycja jako leczenie niedowładu.
- Balneoterapia (zabiegi z wykorzystaniem wód leczniczych) bywa kojarzona z rehabilitacją uzdrowiskową, ale sama w sobie nie zastępuje systematycznego ćwiczenia funkcji, które warunkuje poprawę sprawności.
- Elektroterapia (zabiegi z użyciem prądu) może być rozważana jako wsparcie w wybranych dolegliwościach, jednak nie jest równoważna z nauką i treningiem ruchu w codziennych czynnościach.
Z perspektywy opiekuna w DPS ważne jest, że kinezyterapia w praktyce oznacza także codzienną aktywizację zgodną z zaleceniami fizjoterapeuty: zachęcanie do ruchu, bezpieczną asekurację, dbanie o regularność ćwiczeń oraz obserwację zmęczenia i ryzyka upadku.
